ကၽြန္မအက်ၤ ီတစ္ထည္တြင္ ၾကယ္သီးျပဳတ္ေန၍ အပ္ခ်ည္ဘူးကို အျမန္ရွာလိုက္ေသာအခါ အပ္ခ်ည္ဘူးမွာပလပ္စတစ္အေပ်ာ့စားျဖစ္လို ့ေပါက္ၿပဲေနေလသည္။ အပ္ခ်ည္ဘူးထဲတြင္ ၾကယ္သီးအပိုေလးမ်ား၊ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးမ်ား၊ အပ္အရြယ္အစားအတိုအရွည္မ်ား၊ ခ်ိတ္အပိုမ်ား၊ ေပႀကိဳးႏွင့္ တစ္ျခားေသာ တိုလီမိုလီ ပ
စၥည္းအေသးေလးမ်ား ေတြ ့ကရာစြတ္ထည့္ထားပါသည္။
ပ
စၥည္း ေတြ အဲသည့္ေလာက္ထည့္မွေတာ့ ဘူးကေပါက္ၿပီေပါ့ ေတြးမိၿပီး အပ္ခ်ည္ဘူးအသစ္ထည့္ရန္အတြက္ နယ္ေျမသစ္ရွာရပါသည္။ အိမ္ရိွဘူးအလြတ္ေလးမ်ားကို လိုက္လို ့ရွာေသာအခါ .....ေတြ ့ပါၿပီ...
အပ္ခ်ည္ဘူးနယ္ေျမသစ္ဒီတစ္ခါဘူးခံြကေတာ့ ပလပ္စတစ္ဘူးေတာ့မဟုတ္ေပ၊ လက္ဖက္ေျခာက္ထည့္ထားေသာ အဖံုးပါေသာ စကၠဴဘူးခံြထူထူတစ္ခုပင္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အနီးစပ္ဆံုးလည္းျဖစ္၊ အျမန္ရွာလို ့လည္းေတြ ့ၿပီးအဆင္ေျပေသာ သူ ့ကိုပင္
အပ္ခ်ည္ဘူးနယ္ေျမသစ္အျဖစ္ ခန္ ့အပ္လိုက္ရသည္။
အပ္ခ်ည္ဘူးေလး နယ္စားရေသာအခါ ကၽြန္မတာ၀န္ မၿပီးေသးပါ။
အပ္ခ်ည္ဘူး တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရးအတြက္ ကၽြန္မတာ၀န္ၿပီးဆံုးသြားသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း အိမ္ရိွအသံုးျပဳမည့္သူမ်ား အပ္ခ်ည္ဘူးကို မသိမွာ စိုးပါသည္။
အပ္ခ်ည္ဘူး "ေၾကာ္ျငာစာတမ္း" ဖြင့္ရေပအံုးမည္။ လူနည္းေသာ ကၽြန္မတို ့အိမ္ေလးမွာ လိုက္လံၿပီး သတိေပးရန္ စကားေျပာလိုက္ရင္ကို ၿပီးပါသည္။ သို ့ေသာ္ စာႏွင့္ကဗ်ာပိုးက အၿငိမ္မေနႏိုင္ေသာ ကၽြန္မစိတ္က အပ္ခ်ည္ဘူးေပၚမွာ စာကပ္ၿပီး ေရးဖို ့ဟန္ျပင္လိုက္ပါသည္။
အဲသည့္မွာတင္ ဒီဇာတ္လမ္းစတင္ပါသည္။ စကၠဴရွာလိုက္ေသာအခါ ဘယ္လိုကပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ဆိုၿပီး စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မွတ္စုတိုမ်ားႏွင့္ ဘာညာသာတကာမ်ား မွတ္ရန္၀ယ္ထားေသာ
ရွပ္အက်ၤ ီပံု အ၀ါေရာင္ (Sticky note) ေလးကို စာအုပ္ပံုၾကားမွာေတြ ့လုိက္ရပါၿပီ။
အပ္ခ်ည္ဘူးနဲ ့အက်ၤ ီပံုစံေလးက အလြန္လိုက္ဖတ္တာပဲ ဆိုၿပီး စိတ္ကူးယဥ္မိလိုက္ပါသည္။
"မင္း..ဘယ္ေျပးမလဲ..မင္းေတာ့ ရာထူးတပ္ခံရေတာ့မယ္" ဆိုၿပီး ေျပးယူလိုက္ပါသည္။
အဲသည့္
ရွပ္အက်ၤ ီပံုစကၠဴတစ္ခုကိုခြာၿပီး ေကာ္ဘူးယူကာ အပ္ခ်ည္ဘူးအေပၚမွာ ကပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ စာေရးရန္သာက်န္ေသာအခါ "အပ္ခ်ည္ဘူး" ဟု ခပ္တည္တည္ ေရးမည္ဟု စဥ္းစားၾကည့္ေသာအခါ ကၽြန္မႏွေမ်ာသလိုျဖစ္သြားသည္။ "အပ္ခ်ည္ဘူး" ဟုေခၚေသာ ဒီလိုစာသံုးလံုးထဲေရးဖို ့မထုိက္တန္ေသးဘူး ေတြးမိၿပီး စိတ္ထဲမွပင္ စီက်လာေသာ သံေပါက္ကဗ်ာေလးက
အလိုလိုထြက္က်သြားတာ့သည္။ စိတ္ထဲရိွရာ "အပ္ခ်ည္ဘူး" သံေပါက္အျဖစ္ ေဆာ့ပင္ႏွင့္ လက္ေရးမလွမပ ေရးခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။
“အပ္ခ်ည္ဘူး”
အပ္ႏွင့္အပ္ခ်ည္
ႀကိဳးႏွင့္သီ
ခိုင္ပီ တစ္သက္လံုး ။ ။
မၿမဲျခင္းတရားကို လက္ခံမိေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးကဗ်ာအဆံုးမွာ တစ္သက္လံုး ဆိုတဲ့ စကားလံုးျဖင့္ အဆံုးသတ္ထားပါသည္။ တစ္စံုတစ္ခုကို ၿမဲၿမံေစရန္ အပ္ႏွင့္အပ္ခ်ည္အတြက္ ခ်ည္ၿပီးမွေတာ့ ခိုင္ခိုင္မာမာျဖစ္ေစခ်င္လိုသည့္စိတ္ျဖင့္ တစ္သက္လံုး ဆိုသည့္ စကားလံုးကိုပင္ ယူသံုးထားလိုက္မိေတာ့သည္။
ေယာနိေသာမနာသီကာရျဖင့္
ေလးစားလွ်က္
ျမေလးသွ်င္
